Reklama
Wybierz model sieczkarni samojezdnej marki Mengele:
Liczba modeli: 10
- Mengele Mammut 5800
- Mengele Mammut 6300
- Mengele Mammut 6800
- Mengele Mammut 7300
- Mengele Mammut 7800
- Mengele SF 5200
- Mengele SF 5600
- Mengele SF 6000
- Mengele SF 6600
- Mengele SF 7000
Brak modeli pasujących do wpisanej frazy.
Historia sieczkarni marki Mengele
Historia samojezdnych sieczkarni Mengele rozpoczęła się w latach 70., choć niemiecki producent znacznie wcześniej zajmował się maszynami do zbioru zielonek. Pod koniec lat 60. w ofercie pojawiły się sieczkarnie do kukurydzy montowane na ciągnikach oraz maszyny ciągane, a rosnące znaczenie kukurydzy na kiszonkę skłoniło firmę do rozpoczęcia prac nad konstrukcjami samojezdnymi.
W połowie lat 70. pojawiły się pierwsze samojezdne modele SF 300 i SF 400. Wykorzystywały one elementy wcześniejszych sieczkarni współpracujących z ciągnikami i były napędzane sześciocylindrowymi, chłodzonymi powietrzem silnikami Deutz o mocy około 170-185 KM. Był to początek rodziny maszyn, która przez następne dwie dekady stała się jednym z najważniejszych produktów Mengele.
Pod koniec lat 70. wprowadzono znacznie bardziej zaawansowane SF 3000 i SF 4000. Otrzymały bębnowy zespół rozdrabniający oraz charakterystyczny układ z dużymi kołami napędowymi z tyłu. SF 3000 korzystał z chłodzonego powietrzem silnika Deutz V8 o mocy przekraczającej 200 KM, natomiast większy SF 4000 otrzymał dziesięciocylindrową jednostkę Deutz rozwijającą około 270 KM. Konstrukcje te stały się również podstawą sieczkarni oferowanych przez pewien czas pod marką Deutz-Fahr.
W kolejnych latach rodzina SF była systematycznie rozwijana. Pojawiały się między innymi modele SF 5000, 5200, 5500, 5600, 6000, 6500, 6600 i 7000. Szczególnie duża zmiana nastąpiła w 1989 roku, kiedy Mengele wprowadziło nową generację o bardziej klasycznej konstrukcji, z kołami napędowymi z przodu i silnikiem umieszczonym poprzecznie z tyłu maszyny.
Mniejsze modele tej generacji, takie jak SF 5200 i SF 5600, wykorzystywały sześciocylindrowe silniki Volvo o mocy około 225 i 250 KM. Większe maszyny otrzymywały potężne silniki Mercedes-Benz V8. SF 6000 rozwijał około 330 KM, SF 6600 około 354 KM, a najmocniejszy SF 7000 osiągał około 435 KM. Na początku lat 90. Mengele dysponowało dzięki temu jedną z najszerszych ofert sieczkarni samojezdnych na europejskim rynku.
Mimo interesujących konstrukcji firma znalazła się jednak w trudnej sytuacji finansowej i w 1991 roku została przejęta przez grupę Bidell. Nowy właściciel zdecydował się kontynuować rozwój sieczkarni, czego efektem była zaprezentowana w 1994 roku seria Mammut. Maszyny otrzymały bardziej nowoczesną, zaokrągloną stylistykę i były jednymi z najbardziej charakterystycznych sieczkarni lat 90.
Rodzina obejmowała między innymi modele Mammut 5800, 6300, 6800, 7300 i 7800. Mniejsze wersje korzystały z silników Volvo, natomiast mocniejsze otrzymywały jednostki Mercedes-Benz. Popularny Mammut 6800 rozwijał około 354 KM, natomiast największy Mammut 7800 dysponował mocą około 480 KM i mógł współpracować nawet z ośmiorzędowymi przystawkami do kukurydzy.
Sieczkarnie Mammut były przez krótki czas oferowane również pod marką Massey Ferguson jako seria 5100. Mengele próbowało w ten sposób zwiększyć sprzedaż swoich maszyn i dotrzeć do klientów za pośrednictwem znacznie większej sieci dealerskiej.
Ostatnim wielkim projektem była rozwijana wspólnie z zakładami Fortschritt w Neustadt potężna sieczkarnia znana później jako Mammut 8790. Pierwsze przedprodukcyjne maszyny pracowały już w 1996 roku w niebieskich barwach Mengele. Konstrukcja otrzymała silnik V8 o mocy ponad 540 KM, co czyniło ją wówczas jedną z najmocniejszych sieczkarni samojezdnych na świecie.
Pod koniec lat 90. grupa Bidell znalazła się jednak w poważnych problemach finansowych. Dział sieczkarni oraz zakład w Neustadt zostały przejęte przez Case Corporation. Konstrukcje Mammut zaczęły trafiać na rynek w czerwonych barwach Case IH, a modele Mengele stały się podstawą sieczkarni Case IH Mammut 6900, 7400, 7800 oraz 8790.
Po połączeniu Case i New Holland w 1999 roku nowy koncern CNH zdecydował się zakończyć rozwój konstrukcji wywodzących się z Mengele i skoncentrować produkcję sieczkarni wokół maszyn New Holland. Tym samym zakończyła się historia samojezdnych sieczkarni Mengele. Sama marka przetrwała jeszcze przez kolejne lata przy produkcji przyczep, rozrzutników i wozów samozbierających, jednak jej najbardziej charakterystyczne Mammuty pozostały ostatnią generacją sieczkarni noszących nazwę niemieckiego producenta.